zien én weten... 11
“Terwijl ik dit allemaal lees, merk ik hoe hardnekkig mijn eigen denken toch blijft vragen.
“Hoe moet ik dit dan leven?”
“Hoe ziet dit eruit in mijn relatie, met mijn werk, met mijn kinderen?”
“Wat doe ik als het echt moeilijk wordt, als er pijn is of angst opkomt?”
En op het moment dat ik die vragen zie opkomen, besef ik plotseling: zolang deze vragen nog in me leven, heb ik het eigenlijk nog niet echt gezien.
Ik sta nog voor het raam.
Misschien poets ik het nu wat beter. Misschien vind ik het uitzicht mooier dan ooit. Maar ik sta nog binnen. Het glas is nog heel. De scheiding is er nog steeds.
De vragen zelf verraden me. Ze laten zien dat een deel van mij nog steeds probeert om dit inzicht te gebruiken, te integreren, veilig te maken, “toe te passen”. Alsof het een nieuw instrument is voor het ‘ik’ om beter te functioneren.
Er is geen brug.
Geen methode.
Geen zachte overgang.
Er is alleen het zien dat zelfs deze oprechte, serieuze vragen nog steeds voortkomen uit dat wat eigenlijk moet sterven — het ‘ik’ dat hoopt er iets mee te kunnen doen.
En als ik heel eerlijk ben… ergens ben ik nog bang om het raam kapot te slaan. Bang voor wat er dan overblijft. Bang voor de volledige consequentie.
Misschien is dat het enige dat er nu toe doet: die angst zien.
Zonder hem weg te willen duwen.
Zonder er een nieuwe zoektocht van te maken.
Zonder hoop dat het snel overgaat.
Gewoon kijken.
Hier. Nu.”