met open ogen... 21

‘Wat een vreemd beeld!?’ dacht je, toen je je ogen voor het eerst opende na het ontwaken. Zoals elke ochtend zag je door het grote slaapkamerraam het groen van de ineengestrengelde boomtoppen en de lucht daarboven. Maar op deze ochtend leek er geen scheiding tussen hen te zijn. De bomen staken niet af tegen de hemel; ze leken er één mee te zijn. Het was iets bijzonders, met een eigen schoonheid – zo zul je het nooit meer zien. Maar dat geldt natuurlijk voor alles wat je werkelijk bewust ziet: elk moment is nieuw, heeft zijn eigen schoonheid en zal zich nooit herhalen.

Toen je opstond en de verandadeur opende, zag je meteen wat er gaande was: er hing een gelijkmatige mist die tot aan de boomtoppen reikte. De mist was zo dik dat het kleine bos verderop bijna onzichtbaar was; alleen de contouren waren nog herkenbaar. Je stond een tijdje op de veranda en keek hoe de zon heel langzaam door de mist brak. Er ontstond een prachtig, ietwat vreemd schouwspel van zwak licht, nog niet sterk genoeg om de kleuren hun volle kracht te geven. Het stationsgebouw met zijn verlichte torentjes leek uit een sprookje te komen. Je dacht – zoals zo vaak – dat het meer weg had van een kasteeltje. Dat gevoel was er al op de eerste avond, toen je op de veranda zat en het gebouw met die torentjes voor het eerst zag.

Met het openen van de deur kwamen ook de geluiden van de straat binnen. Mensen waren al druk in de weer en de vogels waren wakker, vrolijk zingend en tjilpend bij hun nesten. Het was heerlijk wanneer het verkeerslawaai even wegviel en alleen de natuurlijke geluiden overbleven.

Dankbaarheid die uit het hart komt, is een prachtig, puur en onvervalst gevoel, nauw verwant aan mededogen en liefde. Wanneer dankbaarheid echter voortkomt uit het denken, wordt zij verdorven en lelijk – zoals alles wat ontstaat uit verwachting, dwang of enige vorm van ‘moeten’.

Dankbaarheid kun je niet aankweken. Zij moet spontaan opbloeien en zich in het moment uiten, in welke vorm dan ook. Dat hoeft niet per se in woorden; zij kan ook weer verdwijnen, net als de geur van een prachtige bloem die zij met je deelt wanneer je erlangs loopt.

Dankbaarheid verwachten voor iets wat je doet, bezoedelt de daad en maakt zowel de handeling als jezelf lelijk. Hetzelfde geldt wanneer je iets enkel uit dankbaarheid doet – iets wat je eigenlijk niet wilt doen, maar volbrengt om iets terug te geven.

Doe wat je doet uit liefde, of doe het helemaal niet.

En deze dag, die met zo'n vreemde schoonheid begon, neemt op evenzo unieke wijze afscheid: met een prachtig schouwspel van licht en kleur. Een indrukwekkende zonsondergang, omgeven door grote, schitterende wolken die eruitzien alsof ze zelf gevuld zijn met licht en kleur.

Het is een spontane, oprechte vreugde – geen genot of plezier – om dit te zien. Dankjewel, mooie dag…