zien én weten... 01
Een heerlijk warm winterzonnetje zorgt voor een prachtig tafereel uit licht en kleur, en één met deze pracht bloeit het eerste sneeuwklokje van het jaar… hoe kwetsbaar zijn haar intens groene stengeltje en haar helderwitte kopje…
Zij is mooi, zij is van een smetteloze, natuurlijke schoonheid. Het is die schoonheid die haar zo mooi maakt.
Schoonheid… wat is de werkelijke betekenis ervan?
Als we het woordje 'mooi' vergelijkend gebruiken, is het een uiting van onze persoonlijke smaak en niets meer dan een mening. Schoonheid is iets heel anders: iets diepers, iets feitelijks. Het woord 'schoon' betekent: puur, volmaakt en rein – oftewel: onverdeeld, ongespleten. Schoonheid bestaat ergo alleen in iets of iemand die volledig heel en onvervalst is; en daarmee ook vrij van elk conflict – innerlijk én uiterlijk.
De één vindt het sneeuwklokje prachtig, de ander loopt eraan voorbij zonder het op te merken, en een derde vindt het zelfs lelijk.
Maar feit is: smaak is slechts een mening, en een mening is geen feit.
Een mening hebben, een zogenaamd recht op vrije meningsuiting… wat houdt dat uiteindelijk in en waarom zijn mensen er zo aan gehecht?
Zijn we ons er helder van bewust dat elke mening in feite altijd gebaseerd is op vergelijken en tot stand komt door kiezen en oordelen? Maar elke keuze is een bewijs van niet-weten, en elk oordeel sluit de deur voor een oprecht onderzoek naar wat feitelijk – werkelijk – is.
Vrije meningsuiting staat in de zogenaamde ‘vrije wereld’ synoniem voor vrijheid. Maar vragen we ons ooit af hoe meningen tot stand komen? Waarom er zoveel ‘opiniemakers’ actief zijn en waarom bepaalde meningen dan toch als ‘fout’ of onaanvaardbaar worden bestempeld?
Maar wie inziet, helder beseft dat een mening geen feit is, ziet meteen waarom er zoveel waarde aan meningen gehecht wordt: meningen kun je sturen en beïnvloeden, terwijl de werkelijkheid simpelweg is ‘wat is’.
Wie waarde hecht aan meningen, hecht geen waarde aan waarheid. Simpelweg omdat wie de waarheid wil zien, alleen waarde hecht aan de feitelijke werkelijkheid.
‘Opiniemakers’ zijn moderne geloofsverkopers…
Of het nu de moderne goeroe is die zich coach noemt, de man van de kerk, of de politicus van welk systeem dan ook… ze verschillen niet van elkaar. Allen zijn ze verliefd op hun geloof en verkocht – in de letterlijkste zin van het woord – aan hun zelfgecreëerde realiteit.
Geen van hen is geïnteresseerd in de mens of in vrede onder elkaar op aarde… Ze willen de mens tot een volgeling van hun geloof maken én hun realiteit tot werkelijkheid en waarheid verklaren. Om dat te bereiken, zijn ze bereid de mens volledig te vernietigen, om hem vervolgens naar hun eigen geloof en realiteit weer in elkaar te zetten.
Een wereld vol schoonheid – een onverdeelde, vreedzame wereld – komt nooit tot stand door meningen, geloof, realiteiten… maar door mensen die zien ‘wat is’ en de waarheid ervan beseffen: de werkelijkheid… en de werkelijkheid is dat we in een wereld van realiteiten – de werkelijkheid vervormt door deze te vertalen vanuit meningen en geloof – leven, en op die manier de verdeeldheid en het conflict onder elkaar in stand houden.
Wie bereid is de werkelijkheid onder ogen te zien, ziet dat de wereld niet alleen verdeeld is in naties, politieke systemen en zogenaamde religies… maar dat die verdeeldheid tot diep in de samenleving reikt, zelfs tot in families, en dat zelfs de enkeling binnen in zichzelf verdeeld is.
En als de enkeling zijn eigen verdeeldheden, zijn eigen innerlijke conflicten werkelijk de ruimte geeft om te zijn wat ze zijn, zou hij zien dat ze een voor een voortkomen uit meningen en geloof… over wat hij wil zijn of juist helemaal niet wil zijn…
… en als jij de enkeling bent, kun je ‘Nu’ naar alles wat in je opkomt luisteren zonder oordeel, vergelijking, keuze … zonder een nieuw mening, een nieuw geloof te creëren…
Vraag niet wat dan gebeurt… doe het en misschien ontdek je dan iets totaal nieuws en openbaart de werkelijkheid haar hele schoonheid…