al-één-zijn... 05

Het voetpad was wit van de sneeuw; onschuldig en heel, zover je vanuit je comfortabele plekje achter het raam kon zien… en het zou waarschijnlijk zo blijven… nergens was een mens te bekennen… naast de sneeuw hielden de stevige bries en de dreigende gladheid de mensen binnen…

Je sloot je ogen en in een flits was er ‘het andere’; het andere dat er is als het denken stilvalt… het andere dat één-zijn is, onverdeelde aandacht en waarneming van het geheel… je gesloten ogen keken in een onmetelijke zee van licht en kleur; maar in feite keek je niet met je ogen, maar nam je waar met je hele wezen… het momentje in kloktijd mag een paar seconden of minuten geduurd hebben; het maakt niet uit, het was een momentje van tijdloosheid, van eeuwigheid… alleen het denken schept de tijd en de denker, maar nu in deze bijzonder soort stilte was noch tijd, noch denken… het beperkte kan het onbeperkte nooit binnengaan, het kan het niet eens begrijpen…

Ontsprongen vanuit de stilte, de heldere waarneming van ‘het andere’ meldde zich een gedachte: waarom ben je bij dit prachtige weer niet naar buiten gegaan? … je opende je ogen… het sneeuwde nog steeds, zelfs een grijze mist was opgetrokken, maar dat deed er niets toe… de absoluut onverdeelde energie van het momentje bleef bij je; het licht dat van binnenuit kwam… niet uit het binnen van je lichaam of brein, maar uit het binnen van het geheel dat begin noch einde heeft, en dus ook geen centrum, en waarvan je deel uitmaakt… het leven.

Het leven dat altijd het eeuwige, voortdurende ‘Nu’ is; tot bloei komt en sterft om meteen vol onschuld opnieuw tot bloei te komen… 

Alleen het denken haalt de tijd — in de vorm van verleden, heden en toekomst — erbij door ze zelf te creëren.

~~

Zien… zijn we ons van de grootsheid van dit kleine woordje werkelijk bewust? … Het is veel meer dan alleen maar gewoon kijken met je ogen, het betekent ‘waarnemen met je hele wezen’… zien, horen, voelen, ruiken, proeven… je totale energie… je volledige, onverdeelde, volledige aandacht aan het geheel van het ‘Nu’ – het leven – schenken… dat is waarnemen zonder waarnemer, omdat de waarnemer één is met het geheel… het is het einde van alle scheiding, verdeeldheid en conflict.

… dit alles ligt ingesloten in dit kleine, grote woordje ‘zien’... tenminste in de context van onze hier gevoerde gesprekken, verkenningen…

Zien is volledige aandacht en de ware sleutel voor een echte staat van zijn in het ‘Nu’… de waarheid die het leven zelf is…

Men vertelt je dat je, om vrij te zijn, moet ‘sterven aan je verleden’ en daar ben je bang voor; je wilt je herinneringen, kennis en ervaringen niet kwijt… maar dat is ook niet wat er gebeurt of wat nodig is om vrij te zijn… als je het verleden ziet voor wat het daadwerkelijk is – alleen nog opgeslagen informatie in je brein – verliest het meteen zijn emotionele greep op je… je kunt ernaar kijken of het gebruiken als je dat wilt of als het nuttig of nodig is, maar je bent er niet langer aan gehecht of van afhankelijk… en – heel belangrijk – je bent vrij van de onbewuste patronen die een handelen in het hier en nu onmogelijk maken, simpelweg omdat je, zolang je gevangen bent in de patronen van het verleden, niet echt handelt maar voortdurend het verleden herhaalt in een net iets aangepaste vorm…

Elk momentje van volledige aandacht is een momentje waar je uit je verstand stapt en één bent met de hele geest…