met open ogen... 18

Het had ’s nachts flink geregend en de grond was nu nog steeds nat, maar er waren geen plassen. De jonge blaadjes waren waarschijnlijk erg blij met de eerste regendruppels in hun jonge leven en vonden het heerlijk om schoon gewassen te worden.

Het bos is groener dan twee dagen geleden. Het is niet langer het onschuldige groen van een nieuw beginnend leven. De jonge bladeren van dit voorjaar zijn nog niet in volle bloei, maar hun kindertijd is voorbij; de tijd van hun jeugd is begonnen. Heeft de regen hen misschien niet alleen schoongewassen, maar ook hun onschuld weggespoeld? De tijd heeft zijn eerste sporen achtergelaten.

Geldt dat niet ook voor mensen? Kijk maar eens hoe snel de kindertijd van een klein mensje voorbijgaat en hoe tijd en denken hun sporen achterlaten… op het netvlies en in de hersenen en de spontaniteit van het vrijgeestige kind helaas meer en meer plaats maakt voor de conclusies van het denken. 

Is dit proces werkelijk onvermijdelijk? Is het niet juist daarom van hoogste belang voor de mens dat hij zich bewust is van alle conditioneringen die voortkomen uit zijn denken? Is dat niet uiteindelijk de enige manier om een werkelijk vrij leven te leven – in vrijheid van zijn zelfgecreëerde conditionering?

Alleen als je je bewust bent van je eigen conditionering, is de kans groot dat je niet meedoet aan de conditionering van een nieuwe generatie mensen, omdat je dan niets oplegt en niets verwacht, maar de nieuwe generatie aanmoedigt vanaf hun kindertijd tot de laatste dag van hun bestaan op deze prachtige aarde zelf te zien 'wat is'… sceptisch te blijven ten opzichte van oude tradities, regels en rituelen, enzovoort… alles in twijfel te trekken en zelf te onderzoeken, zelf te ontdekken... en dan misschien te zien en te weten dat de waarheid – die het leven zelf is – niet gevonden kan worden op een pad dat door iemand anders is bewandeld. … De waarheid is niet iets dat je kunt of moet zoeken; want ze heeft geen vast punt, maar is enorm levend en ontvouwt zich voortdurend nieuw van moment tot moment. Het leven verwacht niet veel van je… alleen volledige aandacht: je helder bewust te zijn van ‘wat is’… ‘Nu’ en dus op elk moment van je bestaan….

Om dit in praktijk te brengen, mag je nooit een volgeling worden van welke autoriteit dan ook, zelfs geen volgeling van je eigen ideeën en denkbeelden.

De prachtige blauwe lucht is door het dichte gebladerte zelden te zien. De vele takken in de boomtoppen zijn met het blote oog niet meer te onderscheiden in het steeds dichter wordende bladerdak. Maar de zonnestralen vinden er nog steeds hun weg doorheen en creëren een prachtig spel van licht en kleur. De vogels zijn erg bedrijvig. Je hoort ze tussen de bladeren hun gang gaan, begeleid door hun getjilp en gezang. Af en toe zie je er eentje rondvliegen, op de grond pikken of op een tak zitten. De meesten kun je niet zien, maar hun levensenergie kun je wel voelen. Het bos is heel levendig. Het is mooi.

Nadat je een breder pad bent overgestoken, vervolg je je weg door het bos. Dit deel van de route wordt vaker door mensen gebruikt. Het is iets breder en er is een mooie witte houten brug over een grachtje gebouwd. Op dit tijdstip van de avond is het rustiger. Midden op het pad zitten een paar duiven op zoek naar voedsel. Een klein zwart vogeltje rent over de stam van een boom die bedekt is met groen mos. Hij is heel mooi en tjilpt de hele tijd. De geluiden zijn krachtig en kristalhelder. Je kunt het bijna niet geloven dat dit kleine mannetje deze prachtige geluiden met de wereld deelt. Hij is niet bang; je kunt gewoon bij hem in de buurt staan en een tijdje naar hem kijken. Het is leuk om te zien hoe hij zijn snavel beweegt. Hij is alleen en krijgt geen reactie op zijn gezang, maar dat kan hem niets schelen. Je ziet en voelt dat hij veel vreugde heeft in wat hij doet.

Is het niet het allerbelangrijkste om vreugde te hebben in wat je doet? Dat er geen scheiding is tussen wat je doet en wie je in je gehele wezen bent? Alleen dan is er geen conflict en leef je moeiteloos. Het leven is in essentie moeiteloos; het stroomt en bloeit in zijn eigen tempo en ritme, nooit in conflict met 'wat is'…

Leeft een mens werkelijk wanneer hij ernaar streeft iets te worden en een ideaal volgt? Zeg niet ja of nee, maar onderzoek het. Luister naar wat je hele wezen je vertelt…

Je kunt de waarheid alleen zien als je je onderzoek start zonder een vooropgezette mening, zonder een bepaalde uitkomst te willen bereiken. Als je begint met een overtuiging – dat iets wel of niet mogelijk is – dan is alle moeite zinloos. Je bent dan vanaf het begin immers niet geïnteresseerd in de waarheid, in 'wat is', maar slechts in de bevestiging van je eigen overtuiging. Zie je dat deze bewering geen denkbeeld is, maar een feit?

Aan een struik beweegt één enkel blad heel heftig. Alle andere bladeren zijn bijna volkomen stil. De wind is nauwelijks voelbaar of hoorbaar. De beweging van dit blad is ongewoon en je vraagt je af of het een groet is van de dierbare persoon die je hier de vorige keer vergezelde en aan wie je spontaan dacht toen je het blad zag bewegen. Of is dit slechts verbeelding? Een prachtige illusie, gecreëerd in jouw hersenen?

Waarom houden mensen zo van illusies en niet van de werkelijkheid – van ‘wat is’, van al het leven om hen heen? Waarom zoeken mensen zo gemakkelijk hun toevlucht in hun eigen, zelfgecreëerde ideeën en denkbeelden? Zozeer zelfs dat ze geloven dat die ideeën en denkbeelden echt zijn? Waarom? En is er een manier om deze vlucht te stoppen? Ja, die bestaat: wees je bewust van wat er is, van elke gedachte, elke emotie, elk gevoel dat in je opkomt. Neem het gewoon waar, zonder er een dialoog mee aan te gaan. Zonder de wens om het te veranderen of te onderdrukken. Elke behoefte om een gedachte, emotie of gevoel te veranderen of te onderdrukken, is het scheppen van een nieuw denkbeeld, waardoor een nieuw conflict ontstaat. Elk denkbeeld is een conflict tussen 'wat is' (de waarheid, het leven) en jouw idee van hoe het zou moeten zijn.

Een grote vogel landt op het eilandje waar de eenden en waterhoentjes leven. Even staat hij daar – majestueus – en kijkt naar het water voor hem. Een moment later vliegt hij weg met een krachtige vleugelslag. Je ziet hem even hoog in de lucht en dan verdwijnt hij achter de toppen van de grote bomen. Besefte hij dat dit kleine eilandje niet van hem was?

Het is heel belangrijk om elkaar de ruimte te geven. Niet alleen fysiek, maar ook psychologisch. Elk levend wezen heeft ruimte nodig om te kunnen zijn wie en wat het is. Geef jij al het leven om je heen de ruimte om te zijn zoals het is? Geef je dit door aan een nieuwe generatie? Aan je kinderen? Of omgekeerd, als kind tegenover je ouders… is het je ooit opgevallen hoe vaak volwassen kinderen hun ouders dingen opdringen?

Is de juiste definitie van vrijheid misschien: ‘Ik leef mijn leven op mijn eigen manier, zonder dat dit ten koste gaat van andere levende wezens’?