ontmoetingen... 07

Na een bloedhete dag zonder ook maar een zuchtje wind en met maximumtemperaturen van 34 graden, barstte er plotseling een hevige onweersbui los met bliksem en donder, zware regenval en een zeer zware storm. Binnen een paar minuten was er geen spoor meer te bekennen van de strakblauwe lucht en was de zon verdwenen achter een dikke laag donkergrijze, bijna zwarte wolken.

Hij stond bij het raam en aanschouwde het indrukwekkende schouwspel. Het zicht was aanzienlijk beperkt; het stationsgebouw en het bosje erachter waren niet meer zichtbaar, verdwenen achter een muur van regen en wolken. Er stond veel water op straat en de grote spar voor het huis aan de overkant bewoog verontrustend. Hij was een beetje bezorgd dat de oude boom het niet zou redden; hij dacht aan al zijn andere vriendjes in het bos en wenste hen toe dat ze veilig door de storm heen zouden komen. Hij vertrouwde erop dat ze het zouden redden door hun natuurlijke intelligentie en de gave om altijd met het leven mee te gaan.

Hoewel de intensiteit van de storm en de regen geleidelijk afnam, duurde het in totaal bijna anderhalf uur. De verkoeling en verfrissing die dat met zich meebracht, waren heerlijk. Hij voelde het fysiek, maar vooral in zijn hersenen en zijn geest. Het effect was vergelijkbaar met het ontwaken na een goede nachtrust. Alles voelt dan heel levendig, kristalhelder en soepel aan; lichaam en geest zijn in staat tot hoge gevoeligheid.

Slaap wordt onderschat. Niet alleen heeft het lichaam rust nodig om op te laden, maar het is net zo belangrijk dat de hersenen en de geest volledige rust vinden. De vraag die dan rijst is: is dat werkelijk mogelijk? Volledige rust betekent dat alle bewuste en onbewuste gedachten ophouden. Dat betekent dat er volledige stilte heerst in hersenen en geest. En het betekent ook dat wanneer je wakker wordt, het niet één enkele gedachte was die je wakker maakte. Je werd simpelweg wakker omdat je goed uitgerust was. Word jij zo wakker, zonder gedachten? … Dat wil zeggen dat je alleen waarneemt wat er om je heen is, dus dat je daadwerkelijk gewoon ziet ‘wat is’… hoe je kamer eruitziet, de zon die door het raam schijnt, de wolken aan de hemel, enzovoort... zonder dat je wat je ziet goedkeurt, vergelijkt of beoordeelt.

Is dat mogelijk? Ja, hij weet dat het mogelijk is omdat hij het zelf heeft ervaren en onderzocht. Maar het is alleen mogelijk wanneer men vrij is van het bekende; dat wil zeggen: wanneer men het verleden emotioneel achter zich heeft gelaten. Of met andere woorden: wanneer men elke gedachte, elke emotie en elk gevoel volledig heeft ervaren... wanneer elke gedachte, elke emotie en elk gevoel volledig tot bloei is gekomen en vervolgens is geëindigd zonder een spoor achter te laten.

Hiervoor moet je heel gevoelig zijn, heel bewust aandachtig zijn van ‘wat is’. Aandachtig bewust zijn van wat is, is het einde van je ‘ik’ – je bewustzijn – simpelweg omdat een denkbeeld niet kan bestaan in het heldere licht van aandachtig bewust zijn. Aandachtig bewust zijn is het vuur dat geen as achterlaat; geen as in de vorm van onverwerkte gedachten en emoties…

Ben je je er werkelijk van bewust dat je ‘ik’ – je bewustzijn, het beeld dat je van jezelf hebt – niets meer is dan een denkbeeld? En dat een denkbeeld niets te maken heeft met ‘wat is’, met het ‘Nu’, omdat elk denkbeeld gebaseerd is op het verleden? Het denken is altijd oud, het ‘Nu’ – het leven – is altijd nieuw, toch? Zie en besef je de waarheid van dit feit?

Het gezoem van een mug maakte hem midden in de nacht wakker. Hij stond op en keek uit het raam… naar een hoge, donkere, pikzwarte hemel, waaruit een ster met buitengewone helderheid scheen. Nooit eerder had hij een ster zo helder zien schijnen... nooit meer zou hij hem zo zien…

De volgende dag was een aangename zomerdag en 's avonds ging hij het bos in. Al zijn vele vrienden begroetten hem... schoongewassen en ongedeerd. Het onweer van de vorige dag was slechts een herinnering die hij opriep om dit te schrijven; geen gedachte of emotie daaraan leefde meer in hem – en natuurlijk ook niet in zijn oude, wijze vrienden… 

Hij zag ze voor het eerst die dag en zal ze nooit meer zo zien – hoewel hij ze al talloze keren had bezocht en ze zeker nog veel vaker zal bezoeken…

Eén van hen had nieuwe blaadjes gekregen; ze voelden fluweelzacht aan…

~~

Een heldere halve maan scheen over het kleine bosje, gluurde door het raam van de veranda om afscheid te nemen en verdween een momentje later achter de boomtoppen…

De dag was voorbij; hij zal geen spoor achterlaten.