ontmoetingen... 25

Echte stilte,
waarin je alles
heel helder en bewust ziet,
gewoon alles waarneemt
zoals het is.

De stilte
van een rustige,
heldere en vrije geest,
die leeg is
en gewoon
ziet én weet.

De eindeloos blauwe lucht,
de zon die alles in licht baadt,
de vogel in zijn vlucht,
de vlinder die simpelweg geniet
van zijn eigen bestaan,
de wandelaar in de verte.

Het ruisen van de wind,
het buigen van de bomen,
het gezang van de vogels,
het stuiven van het zand
dat heel zachtjes meebeweegt
met de wind.

Een stel dat langskomt,
druk aan het kletsen,
opgaand in hun eigen verhaal,
zich waarschijnlijk niet bewust
van al het moois om hen heen.

Het gelach
van de spelende kinderen in de verte
en de stemmen van de twee meiden
op hun mooie paarden dichterbij.

Niet vergelijkbaar
met de stilte
waarnaar een onrustig,
in denkbeelden gevangen,

onvrij verstand
zo zeer verlangt
in zijn hoop en zoeken
naar ontsnapping.

Maar een zoekende
kan nooit vinden,
nooit zien én weten.

Alleen
wanneer het verstand
zich zijn eigen onrust,
zijn eigen onvrijheid,
zijn gevangen zitten
in denkbeelden,
absoluut bewust is,
zonder enige angst,
zonder verwachting,
zonder iets te willen,
kan het tot rust en vrede,
tot ware stilte komen.

 Ware stilte
is er
wanneer
het streven
naar stilte
eindigt.